Pod gruzami Azowstalu. Obronimy swój dom...

„Pod gruzami Azowstalu” czytałam około 2-3 lata po tym, jak zaczęła się wojna w Ukrainie. I co jest straszne, wojna trwa nadal, trochę przeszliśmy z nią „do porządku dziennego”, natomiast pierwsze, co przyszło mi wtedy do głowy to to, że chciałabym, aby nie musiały powstawać takie książki. „Takie” - mam tutaj na myśli te, które dokumentują największe zło, jakie może człowiekowi wyrządzić człowiek. Płakałam, czytając niektóre fragmenty tej książki, i wiem, że nie od razu mogłabym przeczytać je drugi raz, dlatego, że są tam opisane w sposób fabularny m.in. okrutne zbrodnie, o których słyszeliśmy w telewizji; bestialstwo z pierwszych dni i miesięcy wojny w Ukrainie. Dlatego dobrze, że książka została opatrzona informacją trigger warning, dzięki czemu świadomie można się zdecydować bądź nie na jej przeczytanie. Z tego powodu ta książka bardzo mocno kojarzy mi się z „Medalionami” Zofii Nałkowskiej i gdyby miała wersję papierową, to postawiłabym ją na półce w mojej biblioteczce - dla siebie i dla potomnych. Człowiek, dopiero czytając o wojnie, zdaje sobie sprawę, że nie może jej zatrzymać i że jesteśmy bezradni wobec bezlitosnego postępowania. Ale jest coś, co możemy zrobić! Wielkie brawa dla autorki za podjęcie tematu wojny i napisanie tej książki (i mały spoiler: kolejnej też!), bo dzięki temu zostanie zachowana pamięć o tych wydarzeniach po to, aby historia nie zataczała koła, i przede wszystkim pamięć o wszystkich poległych w wojnie ofiarach. Oprócz głównego wątku - wojny, autorka porusza tematy zakazanej miłości, uchodźstwa, rozdzielenia rodziny, poświęcenia dla ojczyzny, konfliktu ukraińsko-rosyjskiego i pokazuje, w jakie role weszli młodzi ludzie, gdy wybuchła pierwsza wojna w Europie Wsch. w XXI w. (!). Dzięki temu jesteśmy sobie w stanie choć trochę wyobrazić, co mogli (mogą) przechodzić i jak bardzo zmieniło się ich życie. Cieszę się, że autorka napisała tę książkę i że mogłam ją przeczytać, bo na zawsze zostanie w moim sercu! <3 Dziękuję!